Europejski Dzień Sąsiada

Przecież to właśnie koło mieszkających tu osób uczniowie przechodzą niemal każdego dnia. Wybraliśmy się więc do kolejnych domów, aby uczniowie poznali mieszkające tam osoby. Każdemu, po powitaniu przedstawiliśmy się – wręczając symboliczny kwiatek oraz informując o święcie SĄSIADA. Była to okazja do przypomnienia zasad kultury oraz promowania wśród uczniów pozytywnych postaw – otwartości i szacunku dla innych. Mówiliśmy też o ważności pomocy sąsiedzkiej i świadomości, że mieszka obok nas ktoś, na kogo możemy liczyć. Celem wizyt u sąsiadów było też przeprowadzenie krótkich wywiadów dotyczących zadowolenia i przeszkód, jakie niesie za sobą mieszkanie w sąsiedztwie szkoły. Byliśmy niezmiernie zadowoleni, gdyż jak się okazało wszystkie spotkane osoby wypowiadały się serdecznie i miło o uczniach i wieloletnich obserwacjach codziennej ich drogi do szkoły.

Pani Krystyna powiedziała: „Nie przeszkadza mi to, że mieszkam koło szkoły. To nawet wygodne i miłe, bo wnuczka może mnie odwiedzać codziennie po lekcjach. Przechodzący uczniowie nie sprawiają kłopotów- są grzeczni i cisi”. Pani Aleksandra natomiast - przywitała nas również z uśmiechem, mówiąc: „Nie wyobrażam sobie mieszkać w innym miejscu- sama byłam 35 lat nauczycielem i każdego dnia już przed 7.00 obserwuję, jak dzieci idą do świetlicy, do szkoły. Mogę z sentymentem wspominać dzięki temu swoją pracę i czuję, jakbym się z nią nigdy nie rozstała. Uczniowie są grzeczni i nie sprawiają żadnych kłopotów”. Kolejną sąsiadką jest Pani Janina – na widok uczniów bardzo się ucieszyła – „sama do tej szkoły zaprowadzałam dzieci, później wnuki. Mieszkanie koło szkoły doceniam nawet teraz jeszcze bardziej, bo w starszym wieku mniej wychodzi się już z domu, ale za to każdego dnia obserwować mogę w okienku uśmiechnięte, zadowolone dzieci, a mi dzięki temu czas miło upływa. Zawsze martwię się tylko faktem, że przywożący do szkoły dzieci rodzice – nie zawsze zaprowadzają swoje pociechy na przejście na pasach.” Samych uczniów natomiast bardzo życzliwie przyjęła częstując nawet cukierkami. Pan Andrzej ma podobne zdanie – „Lubię obserwować przechodzące dzieci- czas wtedy płynie starszemu człowiekowi szybciej – szkoda, że teraz uczniowie nie wchodzą do szkoły całkiem przy moim płocie, ale to nie przeszkadza w oglądaniu uśmiechniętych buzi. Dobrze się tu mieszka. Czasami zdarzyło się wrzucenie papierków za mój płot, ale dawno już nie obserwuje tego problemu- pozdrawiam wszystkich uczniów”.

Myślę, że te spotkania były cennym doświadczeniem dla obu stron. Naszym sąsiadom sprawiliśmy radość swoją wizytą, a sami mamy teraz świadomość, że w naszej okolicy mieszkają wyjątkowo serdeczne osoby, o których już zawsze uczniowie będą pamiętali. Apelujemy do szkolnego środowiska o szacunek i kulturalne zachowanie w stosunku do szkolnych, jak i domowych sąsiadów – zwłaszcza, że nie jesteśmy im obojętni.

Serdecznie dziękujemy wszystkim SĄSIADOM za miłe chwile i rozmowę.

„Święto obchodzone od 2000 roku w ostatni wtorek maja. Dzień Sąsiada ustanowiony został z inicjatywy Europejskiej Federacji dla Lokalnej Solidarności. Jak twierdzą organizatorzy, w całej Europie osłabiają się więzi społeczne, a rosnący indywidualizm prowadzi do coraz częstszego wycofania ludzi z lokalnego życia. Dlatego warto przynajmniej w ten jeden dzień w roku zdobyć się na przyjacielski gest – zintegrować się z sąsiadami, zwłaszcza z tymi, których widujemy od lat, a nie mieliśmy okazji poznać bliżej. Dzień Sąsiada ma więc na celu zjednoczenie Europy nie tylko na poziomie międzynarodowym, ale również tym codziennym – lokalnym. Jeszcze w pierwszej połowie XX wieku w polskich wsiach panował obyczaj tak zwanej „tłoki”, czyli sąsiedzkiej pomocy. Jeśli któryś z gospodarzy nie mógł sam wykonać danej pracy na czas, solidarnie pomagała mu cała wieś. Towarzyszył temu swoisty rytuał, łącznie z poczęstunkiem muzyką i tańcami. W miastach rzeczywistość wygląda zupełnie inaczej – czasami w jednym bloku mieszka więcej osób niż w małej wsi, a wiele z nich widuje się niezwykle rzadko…”.

Małgorzata Jeśko-Doręgowska